اين است پايان آدابى كه در كتابهاى مشهور أصحاب ما رضوان الله عليهم از أئمة عليهم السلام نقل شده و ما آنها را جمعآورى نموديم . سپس جناب وزير ، سرور ولىّ النعمه ما - كه خداوند برترى تو را حفظ كرده ودشمنانت را خوار كند - بدان كسى كه خداوند كار مردم را به أو مىسپارد وحكومت شهرها را بدست أو مىسپارد عبادتهايى را مىتواند انجام دهد كه ديگران موفق به انجام آنها نمىگردند . پس سرورمان - خداوند دولت أو را پايدار گرداند - انجام اين سنتهاى پسنديده را بر خود غنيمت شمرد كه ياد اينها دائما باقى مانده وهميشه گسترده مىشوند . حتى يك لحظه ايستادن حاجتمندان را به درب خود نپسند و آن را اندك نشمر . همه تلاش خود را در رسيدگى به كارهاى مؤمنان قرار ده و اين بر تو مهمتر باشد از مشغول شدن به نمازهاى مستحبى تا چه رسد به تفريحات . زيرا از پيامبر اكرم صلَّى الله عليه وآله نقل شده است كه : « پادشاه عادل ومتواضع سايه ونسيم رحمت الهى در زمين است ، پس هر گاه خيرخواه خود وبندگان خدا باشد ، خداوند أو را در روز قيامت كه سايه اى جز سايه أو نيست به عنوان ميهمان خود محشور نمايد ، و اگر به خود و به بندگان خدا خيانت كند خداوند أو را در قيامت خوار نمايد » . و همان حضرت صلَّى الله عليه وآله فرمود : « هر كس فقير مسلمانى را اكرام نمايد خداى بلند مرتبه را در حالى ملاقات كند كه از أو راضى باشد » . و امام صادق عليه السلام فرمود : « بر آوردن حاجت يك مؤمن بهتر است از هزار حج قبول شده با همه مستحبات ، و آزاد كردن هزار برده در راه خدا ، وهزار اسب با زين وافسار و بار در راه خدا دادن » .